Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie
Dyrektor: Piotr Wybraniec
Godziny otwarcia
w sezonie: od 1 maja do 31 października Maj - Wrzesień
poniedziałki: 8:00 - 16:00
zwiedzanie spacerowe - wnętrza nieudostępnione
wtorki - piątki: 9:00 - 17:00
soboty, niedziele i święta:11:00 - 19:00
Pażdziernik
poniedziałki: 8:00 - 16:00
zwiedzanie spacerowe - wnętrza nieudostępnione
wtorki - niedziele: 9:00 - 17:00
Wstęp do godziny przed zamknięciem muzeum.
Niedzielne Msze Święte w XVIII - wiecznym kościele pw. św. Józefa Robotnika: od maja do pażdziernika: 15:00
Godziny otwarcia poza sezonem: od 2 listopada 2008 do 14 kwietnia 2009
w dni robocze 9:00-14:00
nieczynne od 15.04 - 30.04
Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie jest muzeum etnograficznym na wolnym powietrzu, gromadzącym i prezentującym tradycyjne, drewniane budownictwo wiejskie tj. budynki mieszkalne i gospodarcze, obiekty rzemieślniczo-przemysłowe oraz sakralne wraz z wyposażeniem wnętrz. Muzea tego typu nazywane są muzeami wsi lub parkami etnograficznymi, jednak najbardziej popularną nazwą pozostaje skansen.
Idea budowy śląskiego skansenu zrodziła się już w okresie międzywojennym. W tym celu w 1936 roku przeniesiono z Syryni do Parku Kościuszki w Katowicach drewniany kościółek pw św. Michała Archanioła z 1510r. oraz XVII - wieczny spichlerz z Gołkowic. Wybuch II wojny światowej przeszkodził w realizacji tego zamierzenia.
Dopiero w 1952 roku na Walnym Zjeździe Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego w Katowicach powrócono do budowy muzeum, proponując jego lokalizację na terenach powstającego w tym czasie Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku.
Pierwsze obiekty posadowiono w 1964 roku, a były to wiatrak z Grzawy i spichlerz z Warszowic. Lata 1969-1975 to okres intensywnych robót ziemnych związanych z ukształtowaniem terenu pod planowane zagrody; budową dróg, cieku wodnego oraz wytyczeniem pól, łąki i ogródków przyzagrodowych.
W 1975 roku po przeniesieniu 33 obiektów udostępniono skansen zwiedzającym, zaś dalszą budowę i ekspozycję przejęła powołana wówczas dyrekcja. Zgromadzone w Górnośląskim Parku Etnogrficznym zabytki budownictwa ludowego pochodzą z pięciu podregionów Górnego Śląska (beskidzkiego, podgórskiego, pszczyńsko - rybnickiego, przemysłowego i lublinieckiego) oraz Zagłębia Dąbrowskiego. O takim obliczu skansenu zadecydowały nie historyczne granice Górnego Śląska, a obszar woj. katowickiego z lat 70-tych. Budownictwo zachodniej, historycznej części Górnego Śląska, prezentuje Muzeum Wsi Opolskiej w Bierkowicach.
Podstawowymi jednostkami zabudowy w poszczególnych częściach naszego muzeum są zagrody, które - zgrupowane w formie przysiółków - nie odtwarzają układu danej wsi, lecz dają całościowy obraz tradycyjnego budownictwa na pojedynczych, kompletnych przykładach. Budynki składające się na zagrody pochodzą z róznych miejscowości danego podregionu, gdyż w latach pięćdziesiątych nie było już w obrębie naszego województwa pełnych obejść o zabytkowym charakterze. Zestawione są one jednakże zgodnie z miejscową tradycją i wiedzą o danym układzie.
Nieopodal Stadionu Śląskiego, w samym centrum przemysłowej aglomeracji znajduje się miejsce szczególne. Jakby żywcem przeniesione z minionych wieków, pośród pagórków, pól i zagajników rozsiadła się wiejska osada. Na 22 ha zgromadzono zabytkowe, drewniane obiekty mieszkalne, gospodarcze, sakralne, rzemieślniczo - przemysłowe, takie jak kuźnie czy młyny.
Tutaj w cieniu kasztanowców każdy zwiedzający skosztuje regionalnych potraw w karczmie "U Brożka".
Gdy prawie pół wieku temu przystępowano do organizacji muzeum na wolnym powietrzu, popularnie zwanego skansenem, takie właśnie założenia przyświecały jego pomysłodawcom - w jednym miejscu zgromadzić najstarsze i najbardziej charakterystyczne zabytki naszego regionu.
We wnętrzach prezentowane są wystawy, w szkole odbywają się lekcje muzealne, a na całym terenie mają miejsce widowiska plenerowe oraz imprezy folklorystyczne.
